Wat drijft mensen om te doen wat ze doen? En hoe komen mensen tot hun keuzes? De zes personen die geïnterviewd werden hebben elke een eigen levensverhaal. De één volop aan het werk om zijn idealen zakelijk haalbaar te maken. De ander genietend in een droomhuis met een vol en waardevol leven achter zich. Eén ding hebben ze gemeen. Het zijn stuk voor stuk personen die vanuit een breed perspectief invulling geven aan hun leven. En dat maakt het lezen van dit boek tot een inspirerende bezigheid. Één van de verhalen gaat over een succesvolle ondernemer, die na de verkoop van zijn bedrijf een monumentaal grachtenpand aan de Amsterdamse Keizersgracht koopt. 'De restauratie duurde vijf jaar en nog steeds is het niet af. Elke dag vraag ik mezelf wie ik ben dat ik híer mag wonen.'

Het huis aan de gracht

Het is een opvallend huis, zelfs tussen alle andere monumentale grachtenpanden op dit deel van de Keizersgracht in Amsterdam. Het punt springt eruit vanwege de mooie ‘Bentheimer’ witte kleur en de sierlijke halsgevel, zoals de digitale database van de Amsterdamse grachtengordel terecht vermeldt. Het geeft het huis een haast Italiaanse uitstraling. 'Dat klopt', zegt de eigenaar even later in de prachtige, marmeren gang. 'De gevel is van Bentheimer zandsteen en doet ­ samen met de witte kleur, de Toscaanse pilasters op de begane grond en de Dorische pilasters op de eerste en tweede verdieping ­ sterk aan Italië denken. Het is ontworpen in de stijl van het Hollands classicisme.' Hij wijst naar de muurreliëfen aan weerszijden van de gang: 'Deze zijn in de achttiende eeuw aangebracht in Lodewijk XIV stijl en beelden de vier seizoenen en de wereld­ delen uit.' Het huis zelf is ontworpen door de beroemde zeventiende eeuwse Amsterdamse architect Philips Vingboons. 'Het dateert van 1639 en is gebouwd voor de koopman Daniel Sohier. Vingboons had ook een ontwerp gemaakt voor het stadhuis, maar die opdracht ging naar zijn grote concurrent Jacob van Campen.' Achter in de gang bevindt zich de brede mahoniehouten trap die bevallig naar de bovengelegen verdiepingen krult. 'Deze trap dateert van de negentiende eeuw. Oorspronkelijk was hier een open binnen­ plaats tussen het voor­ en achterhuis.' We lopen naar de sael in het achterhuis. Alsof het is afgesproken, klinkt uit de boxen het voorname geluid van Händel.

Grootouders

De huidige eigenaar van het pand had in 1995 zijn softwarebedrijf verkocht en was in één klap een vermogend man geworden. Hij bewoonde destijds met vrouw en kinderen weliswaar al een mooi huis in Hoog Soeren, toch was hij op zoek naar een pied-à-terre in Amsterdam. De makelaar gaf hem een brochure met mooie appartementen in het centrum. Op de voorkant prijkte een foto van dit pand aan de Keizersgracht, niet zozeer bedoeld voor de verkoop, maar als ankeiler voor de brochure. 'Dat huis wil ik hebben, zei ik tegen de makelaar.' De makelaar antwoordde verbaasd: 'Maar dat is niet te koop.' Waarop ik zei: 'dan ga ik met de eigenaar praten.' Natuurlijk, het pand ís een prachtig huis, maar ook weer niet zó uniek onder de Amsterdamse grachtenpanden. De geïnteresseerde had nog een reden waarom hij het zo graag wilde hebben: 'Mijn grootouders hebben er tot de oorlog gewoond en ik ben er geboren.' Hij wijst naar de bespannen wanden en het ornamentale plafond. 'Ik heb de zaal precies zo laten restaureren zoals hij vroeger bij mijn grootouders was.' Veel kan hij zich niet herinneren van die tijd. 'Ik was een kleuter toen ze het verkochten.'

Bladgoud

Het contact werd gezocht met de eigenaar van ‘t Witte Huys’, zoals het pand in de zeventiende eeuw werd genoemd. Die was niet van plan het te verkopen. 'Ik heb toen toch maar een bod gedaan. Dat bod kon hij niet weigeren.' Toen volgde een restauratie van vijf jaar: een 'stressvolle, maar fantastische' periode. 'Je moet je voorstellen dat het huis enigszins was uitgewoond. Alles moest gerestaureerd worden. Hier in de sael bijvoorbeeld zat eerst een trap naar de keuken beneden. Die moest weg en de vloer moest daarna weer dichtgemaakt worden en het parket weer aangeheeld. Het ornamentale plafond was in slechte staat. Na de restauratie hebben we de oorspronkelijke kleuren en versiering van bladgoud door goede vaklieden weer laten aanbrengen. Een kunstenares gaf aanwijzingen aan de mannen die op een stellage stonden te schilderen. Af en toe dwarrelde er wat bladgoud naar beneden. 'Kijk een beetje uit, jongens', zei ik dan schertsend 'Daar gaat mijn familie­ kapitaal.' Er moet natuurlijk ook wat gelachen worden bij zo’n serieuze klus. Kamer na kamer werd het huis in ere hersteld en opnieuw ingericht. 'We hadden natuurlijk geen meubels. Die stonden allemaal in ons huis in Hoog Soeren, dat we altijd hebben aangehouden.' Voor de inrichting werd de befaamde Amsterdamse interieur­artiest Anne Paul Brinkman in de arm genomen. Die liep in heel Europa winkels, beurzen en veilingen af voor de meubels die het huis moesten sieren. 'Ik heb vaak met hem in de clinch gelegen en ook de spanningen tussen mij en mijn vrouw liepen af en toe op. Maar als we er nu aan terugdenken, hadden we die creatieve periode voor geen goud willen missen.' Hij gaat bij het raam staan en wijst naar de diepe tuin. 'Die heb ik ook opnieuw laten ontwerpen. Door Robert Broekema.' Het weliswaar schattige tuinkoepeltje helemaal achterin steekt een beetje bleekjes af bij het wel zeer mooie achttiende eeuwse gebouwtje bij de buren. 'In het huis hiernaast woonde in de achttiende eeuw koopman Christophel Brants die veel zaken deed met Rusland. Op gegeven moment kreeg hij de Tsaar op bezoek met zijn gevolg. Het was de bedoeling dat de Tsaar door de burgemeester van Amsterdam zou worden ontvangen. Maar het gezelschap kwam wat te vroeg. Ze zijn toen vreselijk dronken geworden en hebben hiernaast het een en ander gesloopt. Om het goed te maken, heeft de Tsaar toen dat tuinhuis geschonken en Brants tot ambassadeur van Rusland benoemd.'

Nostalgie

We krijgen een rondleiding. De twee belendende vertrekken op de eerste verdieping in het voorhuis kunnen niet méér van elkaar verschillen. De kamer aan de voorkant met uitzicht op de gracht heeft schitterende zeventiende eeuwse muurschilderijen van Isaac de Moucheron. De verhoudingen van de verschillende afgebeelde mensen op deze schilderingen kloppen niet altijd even goed. 'De bedienden zijn in verhouding veel kleiner afgebeeld dan de edellieden.' De kamer er direct achter is een negentiende eeuwse replica van een oud­Hollandse kamer met eikenhouten lambrisering en massieve open haard, zoals op de schilderijen van Vermeer. Het vertrek ademt nostalgie. 'Ja, typisch negentiende eeuwse romantiek. Hier kijken mijn vrouw en ik televisie.' Op de parterre-verdieping bevinden zich nog de keuken en de tuinkamer waar zijn grootmoeder graag zat met verderop in het souterrain een catering keuken, feestruimte met bar, professionele dj-apparatuur en een grote plasmatelevisie. We dalen nog verder af naar de wijnkelder. Die is leeg vanwege een overstroming: 'De riolering is hier verkeerd aangelegd. Als het peil van het grachtenwater maar een beetje stijgt, loopt het hier onder.'

Hersenstudie

Op de tweede verdieping zijn de privévertrekken van het echtpaar. Een verdieping hoger bevinden zich zowel de gym ­ 'vooral mijn dochter komt hier regelmatig langs voor een work out' en een studeerkamer met uitzicht over de Keizersgracht. 'Sinds drie jaar houd ik mij bezig met de studie van de hersenen. Ik volg alles, krijg feeds op mijn computer van het meest recente onderzoek op Amerikaanse universiteiten.' Vanwaar deze toch wellicht ietwat curieuze hobby? 'Het is geen hobby, dit is bloedserieus', zegt hij nadrukkelijk. 'Ik heb mij mijn hele carrière beziggehouden met computers. Maar de hersens zijn zo oneindig veel ingewikkelder en interessanter. Ik moet ergens mijn tanden in kunnen zetten, anders ga ik me vervelen. Zeg maar gerust dat ik aan het studeren ben.' De wetenschappelijke lectuur die ligt opgestapeld op stoelen, tafeltjes en banken is voor een enigszins ontwikkelde leek vol­ slagen onleesbaar. Gemarkeerde passages en bijgeschreven opmerkingen geven echter aan dat het wordt verslonden. 'Ik ben een theorie aan het ontwikkelen die ik tezijnertijd wil publiceren. Helaas ben ik geen goede schrijver, dus zal ik een neuro­ghostwriter moeten zoeken. We hebben allemaal onze sterke en zwakke kanten, daar moet je mee leren omgaan.'

Perfectionist

En dan gaan we verder naar de zolderverdieping: 'Ik ben hier een appartement aan het bouwen na het oude gesloopt te hebben. Heerlijk werk.' Hij wijst naar een badkamer in aanbouw. 'Ik doe de hele ruw­ bouw zelf. Ik blijf een Delftenaar en een perfectionist.' Het stucwerk, tegelen en schilderen laat ik aan vaklieden over. Daar is veel ervaring voor nodig.' Voor wie is dit zolderappartement bedoeld? 'Misschien dat hier later iemand kan wonen die voor mijn vrouw en mij kan zorgen.' Want de eigenaar is niet van plan te vertrekken, ook al wordt hij nu wat ouder. 'Hier wonen we midden in het leven. Niet dat de stad alleen maar geneugten kent. Koninginnedag vind ik vreselijk. Mijn vrouw en ik vluchten dan altijd de stad uit.' En het huis zelf brengt ook zo zijn zorgen met zich mee. 'Waarschijnlijk komt het nooit écht af. Om de zoveel tijd moet er weer iets gerestaureerd of hersteld worden. Maar elke dag denk ik weer wie ik ben dat ik hier mag wonen.' Mag? 'Ja, ik woon hier misschien dertig jaar, of meer, maar het is maar tijdelijk. Het huis bestaat al zoveel langer. Ik ben hier te gast.'

Boek 'Persoonlijke verhalen over vermogen' gratis opgestuurd!

ABN AMRO MeesPierson bundelde zes verhalen, zoals dat van deze ondernemer in het boekje 'Persoonlijke verhalen over vermogen'. Wilt u het boekje gratis thuisgestuurd krijgen? Vul dan onderstaand formulier in.